Een visie, of iets dat erop leek
Ze vroegen om een visie. Maar wat ze bedoelden, was iets anders. Ze wisten alleen niet wat.

Er was veel beweging, weinig houvast. Een team dat zijn eigen koers moest bepalen, maar zonder kaarten of kompas. Een beleidsambtenaar met veel invloed, maar weinig uitgesproken kaders. Een directeur die de ruimte gaf, soms wat stil, soms met een duwtje. En een team met veel ideeën, maar weinig gezamenlijke taal.

Eerst maar eens kijken wat er ís
Ik gebruikte de geplande visiebijeenkomst om het speelveld te verkennen. Met speelgoedfiguren op papier lieten we zien wie waar stond, wie iets vond, en wie al het werk opving zonder dat uit te spreken.

Daarna werd het praktisch. Geen canvas, geen jargon. Gewoon: welke diensten zijn er? Wat leveren ze op? Hoeveel tijd kosten ze? En waarom doen we ze eigenlijk?

Wat we vonden: diensten die alleen op papier bestonden. Taken zonder resultaat. Pilots die nooit echt landden. En een overbelaste medewerker die steeds de gaten dichtliep.

Schrappen om ruimte te maken
We zijn gaan strepen. Niet symbolisch, maar echt. Wat overbleef gaf lucht. En ruimte om opnieuw te kijken: wat doen we? Wat willen we? En voor wie?

Ik stelde een digitaal werksysteem voor, voor uren, diensten en taakverdeling. Niet om te controleren, maar om samen te werken. Om eigenaarschap te structureren, in plaats van te hopen dat het ontstaat.

In de volgende fase leer ik het team werken met het Business Model Canvas, zodat ze hun diensten beter kunnen herhalen, uitleggen en uitbreiden. Of ze daar het ondernemerschap voor hebben, is nog de vraag. Maar de ruimte is er. En de beweging ook.

Hele fijne samenwerking

Wat dit laat zien
We maken het vage werkbaar. Niet met modellen, maar met taal. We ontwerpen ritme in plekken waar alles even belangrijk is geworden. En we geven mensen houvast zonder hun werk over te nemen.

---

Op de site staat de volgorde: AI-Expeditie, OCW & LKCA, ZIMIHC, Bindkracht, Flantua. Ik heb de laatste twee hier omgewisseld; zeg het als je de siteorde wilt.