Een vraag, een sector, een begin
De vraag kwam na de opdracht van ZIMIHC. Daar hadden we AI al eens nuchter verkend. Dat maakte nieuwsgierig.

Ze vroegen: kunnen we een AI-assistent bouwen voor de amateurkunstsector? Eentje die helpt. Vraagt. Meedenkt. Iets tussen een zoekmachine en een collega in.

Dit onderzoek is de opmaat voor een projectplan. We begonnen met luisteren. Naar juristen. Ontwikkelaars. Bestuurders. Makers. Hoe komen mensen nu aan hun informatie? Wat weten ze van AI? En: waar haken ze af?

Waar begint een vraag eigenlijk?
Wat ik hoorde: mensen starten niet met zoeken. Ze starten met een idee. Ze gaan aan de slag, en pas als het stokt komt de zoektocht. Op Google, soms ChatGPT. Of gewoon: bellen met iemand die ze vertrouwen.

De kennis is er wel, ergens. Maar verspreid over beleidsdocumenten, Excel-sheets, oude wiki’s en mensen met goede bedoelingen. De sector is niet ingericht op toegang, en nog minder op techniek.

Wat je kunt bouwen is niet altijd wat je moet bouwen
Je kunt iets bouwen dat slim lijkt. Een tool die antwoorden geeft. Maar als je de vraag niet begrijpt, of het moment waarop die ontstaat, helpt geen enkel model.

We ontwierpen drie scenario’s. Misschien wordt het een slimme zoekbuddy. Misschien een informele sparringpartner. Misschien iets dat alleen vragen stelt, en geen antwoorden. De richting is nog open, al weten we nog niet precies op welke basis die scenario’s zullen rusten. Gebaseerd op gesprekken, niet op aannames. Zodat de vraag aan het eind niet is: Hoe bouwen we dit? Maar: Willen we dit eigenlijk wel, en waarom dan precies?