Hoe AI op tafel kwam (en bleef liggen)
We wilden het niet over AI hebben. Als makers zaten we liever nog even in ontkenning. Maar de opdrachtgever zei: juist jullie moeten dit doen. Niet voor jullie maakwerk, maar voor die andere kant van je werk. De plannen, de formulieren, de aanvragen, de saaie kant die we allemaal zo goed kenden.

We brainstormden diezelfde avond. Niet de leuke dingen vervangen. De geestdodende. De taaie. De technische. We besloten te onderzoeken of we met AI projectplannen en subsidieaanvragen konden maken.

Wat we aantroffen in de praktijk
We startten een design sprint. Een serie gesprekken met mensen die het zelf meemaken: subsidieaanvragers, beoordelaars, beleidsmakers. We vroegen hoe ze nu werken. Waar ze op vastlopen. Wat ze al weten over AI. De antwoorden waren eerlijk, en vaak verontrustend simpel.

Met een aantal AI-experts keken we vervolgens: waar zit de ruimte? Waar kunnen we iets bouwen dat helpt, zonder te versimpelen of te vervangen?

Wie het raakt (en waarom)
We maakten persona’s. Geen praatplaten, maar echte types. De beleidsambtenaar met twintig aanvragen op zijn bureau en vijf minuten per stuk. De maker die wéét dat het moet, maar niet weet waar te beginnen. De adviseur die al drie keer is afgewezen en het hele systeem inmiddels wantrouwt.

We schreven gebruikersverhalen om te begrijpen wat iemand nodig heeft op het moment dat het echt vastloopt.

Te groot om klein te doen, te belangrijk om te laten liggen
Al snel zagen we dat we het niet zelf konden bouwen. Geen geld, geen data, geen infrastructuur. ZIMIHC was te klein. De sector te versnipperd.

Dus we deden twee dingen. We maakten een cursus: een training waarin je leert hoe je met ChatGPT een subsidieaanvraag opbouwt, stap voor stap, prompt voor prompt. We testten hem, verbeterden hem en lieten hem landen bij de mensen die ermee werken.

Tegelijkertijd organiseerden we inspiratiesessies. Niet om te zenden, maar om te verbinden. Wat gebeurt er al in de sector? Wie is waar mee bezig? En hoe zorgen we dat we elkaar vinden voordat we allemaal opnieuw hetzelfde wiel gaan bouwen?

Wat dit laat zien
We beginnen niet met bouwen, maar met bevragen. Als iets niet haalbaar is, buigen we het om tot het werkbaar wordt. We verbinden ideeën en mensen, zodat het niet bij inzichten blijft, maar echt iets losmaakt.